دولت باید اکران را رها کند، لاله چطور به اکران نوروزی رسید؟ - وبلاگ ورساچه

به گزارش وبلاگ ورساچه، برنامه نقد سینما شب گذشته به نقد آیین نامه اکران 99 پرداخت و با انتقاد از دولت بیان نمود که فیلم لاله چطور یک باره از اکران نوروزی سردرآورده است.

به گزارش گروه فرهنگی وبلاگ ورساچه، این برنامه شب گذشته با اجرای بهروز افخمی در 2 بخش برگزار گردید. در بخش اول با حضور امیررضا مافی به موضوع سینمای بحران و در بخش دوم با حضور سعید خانی و امیرحسین علم الهدی به آیین نامه اکران 99 پرداخت.

کرونا همه ما را گرفته است

امیررضا مافی در ابتدا با بیان اینکه سینما یا به یک بحران واقعی میپردازد و یا به یک بحران خیالی میپردازد، گفت: غیر از سینما شبکههای اجتماعی و فضای مجازی تاثیر بیشتری روی مخاطب دارند. همه ما ممکن است کرونا بگیریم اما قطعا کرونا همه ما را گرفته است.

وی با تشریح تأثیرپذیری افراد جامعه از فضای مجازی ادامه داد: در شرایط کنونی این گوشیهای هوشمند است که تاثیر می گذارد. ما به لحاظ روانی از کرونا تاثیر گرفته ایم. بخشی از این تاثیرپذیری به دلیل فیلم و سریال هایی است که پیش از این در موارد مشابه ساخته شده است و پیش آگاهی ای که در این زمینه داریم.

مافی به خلا سینمای بحران اشاره نمود و گفت: ما هیچ گاه سینمای بحران نداشته ایم. در سریال سازی هم شایع نبوده است جز چند مورد و سیل گلستان که شما درباره آن رعد و برق را می سازید و غیر از این ها فیلم و سریالی برای پیش آگاهی نسبت به این موضوعات نداشته ایم.

بهروز افخمی در ادامه این بحث درباره ضرورت توجه به سینمای بحران عنوان نمود: هر جا مردم به نحوی طاقت خود را از دست دهند و فکر نمایند مرگ بالای سرشان است شرایطی است که سینما باید به آن بپردازد هم با لحن کمدی و هم با لحن سینمای ترسناک متداول باید آثاری ساخته گردد.

وی با اشاره به تجربه کارگردانی سریال در دست فراوری رعد و برق ادامه داد: به نظرم سینمای ایران به این مساله فکر ننموده است و سال اینده باید به فکر ساخت فیلمهایی درباره بلایا و بحرانها بود. ماجرای سیل برای ما جالب بود چون کسانی که در آن منطقه بودند نه ترسیده بودند نه غمگین و نه افسرده. مردم ترکمن سیل ندیده نیستند با اینکه از یاری ها تشکر کردند اما شرایط شان به گونه ای بود که انگار می خواستند بگویند اگر یاری نمی کردید از پس خود برمی آمدیم.

قرعه کشی پاک کردن صورت مسأله

در بخش دوم این برنامه بهروز افخمی به همراه سعید خانی تهیه نماینده و امیرحسین علم الهدی کارشناس سینمایی و مدیر سابق گروه هنر و تجربه به بحث درباره آیین نامه اکران 99 پرداختند.

سعید خانی در ابتدا درباره مدل قرعه کشی برای اکران فیلم ها عنوان نمود: ما هفت سرگروه داشتیم زمزمه هایی بود که این سرگروه ها انحصارهایی ایجاد کردند و حالا برای مقابله با این اقدام فیلمی که چندین میلیارد هزینه اش شده است باید از داخل گلدان دربیاید و این نوعی برگشت به عقب است.

امیرحسین علم الهدی نیز درباره این روش گفت: چند ماهی هست که بحث قرعه کشی مطرح میگردد ما خیلی دوست داشتیم مبنای فکری بحث را بدانیم اما دیدیم مبنا ندارد جز اینکه میخواهند انحصار را بشنمایند و به متحجرانه ترین شکل به بحث ورود مینمایند. در جهان صاحبان فیلم میفرایند و سینمایشان را پیدا نمایند. ما هم این پیشنهاد را ارائه دادیم اما عملی نشد.

وی افزود: دولت فقط باید دغدغه سینمای فرهنگی داشته باشد و در باقی موارد نباید ورود کند اما از پنج نفر تصمیم گیرنده در این حوزه سه نفر دولتی هستند.

علم الهدی توضیح داد: وقتی بعد از 40 سال به بحث قرعه کشی میرسیم سرمایه گذار پا پس میکشد. هر جایگاه سینما 20 میلیون قیمت دارد و یک پردیس هزار جایگاه 20 میلیارد در میاید. بنابراین بحث قرعه کشی مبنایی نیست و پاک کردن صورت مساله است.

وی با تاکید بر اینکه قرعه کشی فیلمها برای اکران نوعی هرج و مرج است، اظهار کرد: هر اقدامیکه توسط صنوف و دولت برداشته میگردد در بازار واکنشهایی در بردارد ما سال جاری حدود چهار میلیون مخاطب کم داشتیم. از طرفی هم با افزایش بلیت روبرو شدیم برای اینکه ببینیم چطور با این مساله مقابله کنیم قرعه کشی را مطرح میکنیم که اشتباه است. از حدود 30 دفتر پخش حدود 22 دفتر پخش تک محصولی هستند و قدرت اکران درست ندارند. در انجمن دفاتر پخش این بحث مطرح شده است که این دفاتر ببندند یا باز بمانند و بعد این مطرح شد که برای اینکه انحصار را از چند دفتر پخش قدرتمند بگیرند سراغ قرعه کشی بفرایند.

علم الهدی درباره ورشکستگی بعضی از دفاتر پخش گفت: هرکاری ورشکستگی دارد من چندان به بحث مافیا در سینمای ایران قایل نیستم البته لابی گری و بداخلاقیهایی هست. اما اینکه برای حل آن بگوییم فیلمیکه فراوری میگردد در چند سبد برود و قرعه کشی گردد خنده دار است و به من برخورد.

وی در جواب افخمی که گفت دولت قصد دارد تسلطش را بر بازار آزاد حفظ کند، عنوان نمود: دولت نگرانیهایی دارد فکر میکند چرا همه فیلمها برود دست چند دفتر پخش؟ اما مساله این است که ما نقشه راه نداریم. ما قبل از انقلاب با جمعیت 30 میلیونی 380 هزار جایگاه سینما داشتیم چه میگردد که بعد از 40 سال میرسیم به 150 هزار جایگاه و حدود 1050 شهر سالن ندارند و 30 میلیون از مخاطبان هم به سالن سینما دسترسی ندارند؟ البته رویدادی به نام سینمای امید راه افتاده است که در آن تلاشهایی برای حل این اتفاق میگردد اما چه کسی گفته است که هر فیلمی که فراوری میگردد باید اکران گردد. در امریکا سالانه 800 فیلم فراوری میگردد اما همه اکران نمی گردد هند بیش از 2000 فیلم میسازد اما حدود 700 یا 800 فیلم اکران میگردد.

این آیین نامه به بن بست میرسد و باز هم باید فیلمها را براساس عرضه و تقاضا اکران کنیمخانی نیز در ادامه درباره این طرح شرح داد: به نظرم این آیین نامه به بن بست میرسد و باز هم باید فیلمها را براساس عرضه و تقاضا اکران کنیم. زمانی فیلمها 35 میلی متری بود، پردیسها و دفاتر پخش زیاد نبود و الان باید به این برسیم که حدود 7 یا 8 دفتر پخش داشته باشیم. باید بتوانیم برای فیلم خودمان برنامهدریزی کنیم به طور مثال من دوزیست را دارم معتقدم مهرماه برایش مناسب است و برای ان برنامه ریزی کنیم. سال جاری یکی از دلایل فروش فاجعه تابستان این بود که بعضی از فیلمها کف فروش را پر کردند.

وی افزود: خود وزارت ارشاد هم میداند طرح قرعه کشی با این هزینه های سرسام آور و بازیگر سالاری درست نیست دولت باید خودش را از اکران کنار بکشد و این غلط است. خود پخش نماینده ها باید رقابت نمایند و دولت اگر قصد دارد دخالت کند هنر و تجربه را تقویت کند و به سالنهای آنها یاری کند.

لاله چطور به اکران نوروزی رسید؟

علم الهدی در ادامه یاداور شد: البته دوستان میگویند این طرح موقتی است و باید پیش رفت تا به عرضه و تقاضا برسیم ولی نمی توان راستا درست را از در اشتباه وارد شد. دولت نمی خواهد شفاف بگوید به چه فکر میکند. فیلم لاله چه شد که یکباره از اکران عید سر در میآورد؟ چه کسی گفته این فیلم که سرمایه گذارش دولت است و مشاور حسین انتظامی، مجری طرح آن پروژه بوده است باید به اکران نوروز برسد؟

این روش باعث پس کشیدن سرمایه گذاران از فراوری فیلم و ساخت سالن سینماست. باید بپذیریم تصمیم قرعه کشی اشتباه است. هروقت نزدیک انتخابات میشویم نزدیک نوعی عوام گرایی میشویم و این طرح هم به نوعی عوام گرایانه است.

علم الهدی با طرح یک پیشنهاد گفت: ما پیشنهاد دادیم که سرگروه باید خود فیلم گردد نه سالن سینمایی. یعنی توافق بین خود کارگردان و سالن سینما باشد. هیچ کجای جهان سینمادار نمیگوید من این فیلم را میخواهم. ما هم اعتقاد داریم انحصار نباید در سالنهای سینما باشد این انحصار به سمت دفاتر پخش برود.

خانی در ادامه به یک ویژگی مثبت آیین نامه 99 اشاره و اعلام کرد: یک حسن ایین نامه این است که دفاتر پخش بتوانند فیلمهای خارجی را تهیه نموده و اکران نمایند و بخشی از ظرفیت سینمای ایران را میتوان با این فیلمها پر کرد.

وی در جواب افخمی درباره سانسور شدن این فیلمها در سالن سینما اظهار کرد: فیلمی مثل انگل با کمترین سانسور میگردد اکران گردد چنین فیلمهایی وجود دارد و مردم دوست دارند ببینند.

علم الهدی نیز در این باره گفت: در حال حاضر کمپانیهای اصلی نمی توانند به ایران فیلم بدهند و با دور زدن باید فیلمها را خریداری کرد.

وی درباره درآمد فیلم خارجی در اکران نیز گفت: تا اطلاع ثانوی عدد بالایی نیست چون باید با دلار فیلم خرید و اینجا با ریال بلیت بفروشید. با این حال چاره ای نیست سینما اگر بخواهد فرایند توسعه ای داشته باشد باید سراغ این مقوله برود.

خانی نیز در انتها این بحث یک بار دیگر به نگرانی ها درباره اکران فیلم ها اشاره و اعلام کرد: برای شش ماهه دوم من نگران هستم و باید فکری کرد سال جاری مطرب سینمای ایران را نجات داد و برای سال آینده باید در این زمینه فکر کرد.